[ سوره البقرة ( 2 ) : آيات 179 تا 182 ] وَ لَكُمْ فِي الْقِصاصِ حَياةٌ يا أُولِي الأَلْبابِ لَعَلَّكُمْ تَتَّقُونَ ( 179 ) كُتِبَ عَلَيْكُمْ إِذا حَضَرَ أَحَدَكُمُ الْمَوْتُ إِنْ تَرَكَ خَيْراً الْوَصِيَّةُ لِلْوالِدَيْنِ وَالأَقْرَبِينَ بِالْمَعْرُوفِ حَقًّا عَلَى الْمُتَّقِينَ ( 180 ) فَمَنْ بَدَّلَه بَعْدَ ما سَمِعَه فَإِنَّما إِثْمُه عَلَى الَّذِينَ يُبَدِّلُونَه إِنَّ اللَّه سَمِيعٌ عَلِيمٌ ( 181 ) فَمَنْ خافَ مِنْ مُوصٍ جَنَفاً أَوْ إِثْماً فَأَصْلَحَ بَيْنَهُمْ فَلا إِثْمَ عَلَيْه إِنَّ اللَّه غَفُورٌ رَحِيمٌ ( 182 ) معنى لغات : « خير » مال ، خواسته . « الْوَصِيَّةُ » سفارش و فرمان . « اقربين » جمع اقرب خويشاوندان نزديك . « اثم » گناه و تقصير . « مُوصٍ » مشتق از وصيّت يعنى شخص وصيّت كننده . « جنف » انحراف از راه مستقيم و بر خلاف رفتار كردن و در وصيّت ستم پيشه كردن . شأن نزول : ابو الفتوح : بعضى مفسّرين گفته‌اند : چون عربها خويشاوندان را از اموال خود محروم مىكردند و براى كسب شهرت ببيگانگان ميدادند اين آيه نازل شد . ترجمه : [ اى مسلمانان 179 ] اگر كسى از شما را مرك فرا رسيد و سرمايه‌اى داشت براى پدر و مادر و خويشان خود وصيّت كند بآنگونه كه رسم و آئين مردمى و لازم است [ و اندازه‌ى انصاف . ] و سزاوار است و حقّ است بر آنها كه پرهيزگارند [ به اين حكم رفتار كنند ] 180 و اگر كسى پس از شنيدن وصيّت آن را دگرگون كرد گناه اين كار بر آن كسان بود كه دست اندر كار وصيّت شده‌اند و به آن رفتار نكرده‌اند [ و آنكه وصيّت كرده است گناه نكرده است ] و البته خداوند شنوا و دانا است [ بدرست و نادرست كار و گفتار